martes, 26 de mayo de 2015
Hoy Soy Todo
Todo lo que perdí no está perdido
todo lo que no he sido está por conocer
todo compone este incógnito camino
que tuve y tengo que recorrer, y es que,
hoy soy todo lo que he sido
y todo lo que voy a ser
Aleph
y es que a veces,
sólo basta con un instante
para poder ver..
algo te eriza la piel
y te permite ver aquello
que es ajeno a los ojos,
a la mente, a las palabras..
y se enciende el silencio
se apaga el resto
en un quieto momento
donde todo se une
donde todo se puede conocer
donde todo cabe
en el gran significado de ser..
lunes, 25 de mayo de 2015
Llámame Luna
Me gusta sentir mi caos al tocar cada polo opuesto de estas paredes que a veces son blancas, otras color gris. Paredes cerradas, paredes abiertas de par en par.. Para mostrar y esconder cada parte desnuda de mi ser. Y es que, me gusta ser noche, ser día, ser tristeza, ser alegría. Me gusta romperme, me gusta recomponerme. Soy una sonrisa con lágrimas. Soy un pájaro libre en una jaula. Soy mar, soy montaña. Soy paz, soy guerra. Soy la mujer, soy el hombre. Soy la tierra, soy el cielo. Soy arena en la tierra en un trozo de universo. Soy luna, soy sol. Soy orden, soy control. Soy sigilo, soy ruido. Soy la voz del silencio, soy las palabras en el viento. Ojos abiertos, ojos cerrados. Momento presente y siglos pasados. Soy melena al viento, soy piernas con miedo. Soy vida, soy muerte. Soy el misterio, soy la verdad. Soy lo de afuera y lo de adentro.
¿Qué soy? Soy la línea delgada que separa el todo de la nada, equilibrio a ráfagas, contradicciones conectadas, dualidades abrazadas.
Aunque.. mejor llámame Luna.
XXV
Y por un momento sentí que nunca de la vida formé parte, que
había estado muerta durante tanto tiempo, tanto, tanto tiempo.. que corrí
desesperadamente a buscarme el pulso, entre esas venas que me recordaban que
algo recorría este cuerpo inerte. Y en plena muerte, por primera vez me
encontré de cara con la vida. Cerré los ojos. Desperté del sueño.
martes, 7 de abril de 2015
...
No puedo ordenar mi compleja
mente pues ni mi yo interno la comprende.. pero por suerte, a veces cojo
impulso en un folio donde palabras nacen y crecen del silencio que me ayuda a
que exprese todo aquello que necesito encontrar y que no aparece si me pongo a
pensar.. Y de repente, sale de mi alma a mis manos sin tener que darle ninguna
razón ni motivo aparente, y así consigo que mi mente desconecte para liberar
aquello que necesita dejar de ser inerte.. Dónde conectar mi alma para poder
crear un puente.. poder hacer visible lo invisible.. tangible lo intangible.. Dar
vida a la muerte.. vivir realmente..
Y poder resucitar las palabras
que mi ego ha bloqueado por sentimientos que se ven alejados, por asumir el
tener que vivir en una vida decadente, en la que sacar siempre lo interno en lo
aparente.. Y joder, así me paso la vida, intentando descifrar lo que se esconde
detrás de sonrisas, de lágrimas, de vida, detrás de una realidad que realmente
es distinta.. Para mostrar y liberar la esencia que se esconde en la
superficialidad de lo que vivimos, de lo que nos ha absorbido, no para crear un
mundo distinto, si no para poder volver a lo que fuimos.. ¿o es que quizás
nunca hemos sido del todo..? ¿por qué hemos creído que lo real es lo que vemos y lo
que nosotros hemos construido? pero si algo he aprendido, es que la realidad
está mucho más adentro de lo que ya asumimos.. y joder, me paso la vida con lo
mismo, buscando conexiones que me puedan llevar a sentir que este mundo no está
vacío, que no está del todo muerto, que no estoy sola con todo esto que
siento..
Me paso la vida queriendo llegar
al centro, al origen, a la raíz de lo que somos, y a veces parece que esta
realidad ya no la controlo, que he volado tan lejos de aquí que he perdido el
norte.. Vivo constantemente entre contrariedades, de lo que soy y de lo que me
toca vivir y aunque la vida a mí me parezca totalmente distinta.. de tanto
contraste pienso que me pierdo, y me miente mi ego diciéndome que soy yo la que
no encajo con el resto y que no estoy en lo cierto.. pero se me pasa rápido
pues sé que es un privilegio estar loca en un mundo de cuerdos.. y cuando
conozco gente que se transforman en puentes, gente que conoce lo que sientes,
cómplices de este universo paralelo.. parece que lo demás duele menos, con tan
sólo un momento se llena toda una vida y el alma de cuentos..
Cuando empecé a crecer, a ver, a
despertar mis partes muertas.. supe que ya no había marcha atrás.. una vez
empiezas a ver ya no te puedes alejar y sé que hay ciertos precios a pagar,
como el sentir que nunca vas a poderte adaptar en el sitio donde vas a estar, o
que de muchas cosas vas a tenerte que apartar.. pero el alma se llena cuando
ves que estás logrando alcanzar todo aquello que te pide tu corazón de verdad y
aunque el camino sea difícil de andar, te encuentras con otros que te dan alas
para volar, con los que conectas y respiras la paz de saber que no todo está
tan perdido como creías que iba a estar.. y tu corazón estalla como el mar
cuando llena te sientes sólo con ver el cielo brillar en sus aguas creando el reflejo
de su propio universo.. y te sientes como la luna alumbrando el mar y te miras
en el reflejo de la inmensidad abrazándote en el cielo..
Y entonces, me basta el saber que sólo
con que me empeñe en aportar todo esto en mi misma y en lo que en mi alrededor
me pueda encontrar, ya será una ficha más que tirar por todas las que también
vendrán detrás.. Creando un gran mapa que quizás dentro de algunos años podrá
alcanzar a todas las generaciones que también están por llegar.. Sólo con esto,
ya puedo respirar la tranquilidad aunque no sepa si podrá llegar a ser real.. pero
mientras algunos cuantos estaremos luchando por vivir de verdad y ya sólo con
esto creo que no hay nada en vano por apostar en todo cuanto creo, siento y
vivo.. creando mapas infinitos si unos cuantos nos mantenemos unidos y lo
expandimos..
domingo, 29 de marzo de 2015
Amor de Sol II
que hablan y silencian esta luz de vida
que me regalas con tan sólo una sonrisa
y te diré que no hay prisa por conocer
todo lo que se esconde detrás de esa camisa
en la que mis dedos se posan lentos y dentro
para sentir el latir de un corazón que me enciende,
que mueve mi motor, que hace rugir el interior
de este corazón inmerso de tanta luna
y es que solo tu haces
que quiera quitarme esta coraza
llegar a lo más hondo de mi alma
rozar mis puertas cerradas..
tu enciendes esas partes muertas
que quedaron enterradas con el tiempo.
y es que contigo,
me hago silencio
me hago grito
me hago viento
y si ya no me importa el tiempo
aunque hoy prefiero hacértelo lento
para que mis pulgares y mi alma queden grabados
en algún rincón de este cuerpo que se ha vuelto
deseo y misterio..
y amor..
y no hay mejor color
que lo que me muestran tus ojos de alma,
azul transparente agua,
en la que quiero saltar sin miedo,
poderme perder por tus adentros
dejar grabados todos nuestros momentos
en un lugar infinito de nuestro universo
quiero tenerte cerca
quedarme envuelta de esta magia
hacer elipses con tu mirada..
vivir los eclipses
de nuestros cuerpos
y nuestras almas..
pura magia..
pero, si algún día te marchas
prometo nunca olvidarla
hazte conmigo unas alas
para que estés dónde estés
podamos notarlas..
pero si me das a elegir,
quédate un largo rato a mi lado..
quédate..
hasta dónde el sol y la luna puedan llevarnosAmor de Sol
es que et puc regalar
la immensitat
d'aquest cor
que batega més ràpid
des de que no està sol
la primavera ha
sortit per aquest balcó
omplint de la teva
olor tot el meu món
les olors mai
s'obliden
ni tampoc podré
oblidar aquest somriure
que em dóna la llum
de la vida
que m'eclipsa i em fa
vibrar
fins a límits que no
puc ni podré imaginar
i si penses que tot
ja ha estat creat
si creus que l'amor
ja tantes vegades ha pogut arribar
fluixet et confessaré
que aquest cop tot és nou per a mi
ni paraules faran
falta per poder sentir
que vull viure amb tu
el que mai ha estat escrit
i ni m'importa el
temps que estaràs al meu costat
i ja saps que quan
vulguis pots marxar..
però avui queda't
aquí per poder-te tenir ben a dins
i és que passi el que
passi, per a mi això ja és infinit
estiguis o no
estiguis aquí..
però si em deixes
triar,
m'agradaria poder
compartir tantes coses al teu costat..
poder-te mirar,
poder-nos seguir eclipsant..
fins que el sol i la
lluna vulguin seguir-se il·luminant
creant nous mons al
seu voltant amb aquest amor
que tant de bo que no pari
de girar..
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




